From the desk of Brent Huisman

Zo is het dus gegaan:

Op Coding Horror lezen we dat Jeff Atwood een lans breekt voor ‘kleine kwaliteit’. Het komt erop neer dat er een groot verschil zit tussen een product tolereren en met plezier gebruiken. Dit verschil is belangrijk en dit verschil bestaat eruit het basis-product verfijnen en alle ruwe kantjes wegschaven. Ook in de wetenschap merk ik dat mensen belangstelling verliezen voor een theorie, opstelling of les zodra men denkt dat de grote lijnen wel duidelijk en uitgewerkt zijn. Linus Torvalds zei ooit iets in de trant van ‘if you take care of the details, the rest will follow’, en ik denk dat ik ook zo’n type ben. Jaren geleden had Ubuntu het 100 Papercuts project, om voor de volgende release de 100 scherpste kantjes van de distro te identificeren en glad te strijken. Voor mijn gevoel gaat het hierom: een iPod is hier ook zo’n goed voorbeeld van: een minimale interface, wat ervoor zorgt dat elke halve zool het product kon gebruiken. Ik zie dit als iets wenselijks; of het nu om producten of wetenschap gaat: iedereen moet het (op zijn niveau) kunnen gebruiken.

Het Engels is een pietsje tenenkrommend, maar verder wil ik ook zo’n knop.

Gek genoeg doen veel internet-diensten het anno 2012 nog steeds niet slim: wachtwoorden. Mensen dwingen leestekens met cijfers en hoofdletters af te wisselen, terwijl het wachtwoord een arbitraire en veel te korte maximum lengte heeft als 12 of 20. Zulke omhooggevallen systeembeheerders moeten nog maar eens een lesje in veiligheid krijgen zoals de heren van Dropbox hier geven. Met een van de beste comics van XKCD als rugsteun, proberen ze een goede wachtwoord-veiligheids-inschatter te maken, met broncode. Goed werk, want het programma vertelt je ook wat de zwakke kanten van je wachtwoord kunnen zijn.

Ik wacht op de dag dat correcthorsebatterystaple een wachtwoord kan zijn bij bijvoorbeeld de ING, want zelfs daar hebben ze dombo’s in dienst die toezien op beveiliging.